تاشد هزارپاره دل از یک نگاه تو                         دیدم هزار چشم در آیینه کاری ام

گر من به شوق دیدنت ازخویش می روم            از خویش میروم که توباخودبیاری ام  بود و نبود من همه از دست رفته است              باری اگر تو دست برآری به یاری ام

کاری به کار غیر ندارم که عاقبت                       مرهم نهاد نام تو بر زخم کاری ام

تا ساحل قرار تو چون موج بی قرار                    بارود رو به سوی تودارم که جاری ام

با ناخنم به سنگ نوشتم:بیا بیا                      زان پیش تر که پاک شود یادگاری ام

                               این انتظار کی به پایان خواهد رسید